درخواست اصلاح دستورالعمل اجرایی تبصره ۳۷ بودجه سال ۱۳۷۶ سازمان تأمین اجتماعی و ابطال بخشنامه شماره ۲۷۰۷/۲۰۲۰ مورخ ۲/۲/۱۳۷۷ سازمان تأمین اجتماعی درخصوص کیفیت برقراری و پرداخت پاداش پایان خدمت به مستخدمین سازمان تأمین اجتماعی (۱۳۷۷/۱۲/۱۵)
بررسی لحظهای بهروزرسانی، ویژهٔ کاربران ثبتنامشده
شاکی : آقای علیرضا منهوبی مقدمه : شاکی طی دادخواست تقدیمی اعلام داشته است ، 1 - در تبصره 37 بودجه سال 1376 به هیأت مدیره سازمان اجازه داده شده است که به هر یک از کارکنان رسمی سازمان که براساس آیین نامه استخدامی و مقررات مربوطه در سال 1376 حائز شرایط بازنشستگی می گردند به ازای هرسال خدمت در سازمان حداکثر تا میزان یک ماه آخرین حقوق و فوق العاده شغل دریافتی مربوطه را به عنوان پاداش حسن خدمت پرداخت نماید و متعاقباً مقرر گردیده است که «چگونگی برخورداری از این پاداش برابر دستورالعملی خواهد بود که به تصویب هیأت مدیره می رسد»، لیکن هیأت مدیره سازمان به شرحی که در جزءهای 1 و 2 و 3 از بند «ب » دستورالعمل اجرایی تبصره مزبور مقرر نموده است که این پاداش بر حسب سوابق خدمت کارکنان مزبور «حداکثر» معادل 20 روز، 21 روز، 22 روز و... به کارکنان یاد شده پرداخت گردد که این امر مغایر نص نصریح تبصره 37 بودجه سال 1376 سازمان درخصوص پرداخت حداکثر این پاداش تا میزان یک ماه حقوق و فوق العاده شغل به ازای هر سال خدمت در سازمان می باشد. 2 - متعاقب دستورالعمل مزبور بخشنامه دیگری تحت شماره 2707/2020 مورخ 2/2/1377 معاون مدیرعامل در امور اداری و مالی به واحدهای اجرایی و ستادی سازمان مزبور در رابطه با تصمیمات مورخ 25/12/1376 هیأت مدیره سازمان ابلاغ گردیده است . در ابتدای این بخشنامه آمده است که دستورالعمل فعلی درمورد اظهارنظر پیرامون عملکرد همکارانی که به افتخار بازنشستگی نائل می شوند مسکوت می باشد. درحالی که ملاحظه می فرمایید که بند الف و همچنین اجزاء ششگانه تبصره بند «ب » دستورالعمل شماره 53664/2020 مورخ 7/11/1376 خصوصاً قسمت اخیر سرفصل این تبصره نه تنها پیرامون عملکرد یعنی در رابطه شغل و وظایف محول در سازمان که عبارت اخیر هیچگونه تعبیری غیر از عملکرد کارکنان مزبور در سازمان ندارد مسکوت نمی باشد، بلکه معیارهای مورد عمل در دستورالعمل مورخ 7/11/1376 تا حدود زیادی محدود کننده و حتی بعضاً ظالمانه نیز می باشند و مهمترین مسأله قابل تعمقی که در بخشنامه شماره 2707/2020 مورخ 2/2/77 وجود دارد این است که طی آن پرداخت پاداش حسن خدمت بازنشستگی نهایتاً موکول به موافقت مقام مافوق گردیده است که به نظر می رسد هیأت مدیره سازمان بررسی های لازم را درخصوص پی آمدهای غیراصولی و ناصحیح نسبت به این امر را مورد توجه قرار نداده اند. رئیس هیأت مدیره و مدیرعامل سازمان تأمین اجتماعی در پاسخ به شکایت مذکور طی نامه شماره 7155/د/7110 مورخ 7/7/1377 مبادرت به ارسال تصویر نامه مورخ 17/5/1377 معاون مدیرعامل سازمان در امور اداری و مالی سازمان نموده است ، در نامه مزبور آمده است ، در آیین نامه استخدامی سازمان هیچگونه حقی برای مستخدمین در رابطه با پاداش حسن خدمت قائل نشده است . فقط شورای عالی تأمین اجتماعی برای یک سال مالی هیأت مدیره را مجاز کرده است به هر یک از مستخدمین رسمی خود که در چارچوب مقررات سازمانی بازنشسته می شوند به ازای هر سال خدمت درسازمان حداکثر تا یک ماه حقوق و فوق العاده شغل آخرین دریافتی به عنوان پاداش حسن خدمت پرداخت نماید و چگونگی برخورداری از این پاداش را به عهده هیأت مدیره واگذار کرده است . بنابراین چنین نتیجه گیری می شود که پاداش حسن خدمت بازنشستگی حق مسلم مستخدم نیست . ثانیاً تنها هیأت مدیره مجاز است که تشخیص دهد چه کسانی از مستخدمین شایستگی برخورداری از پاداش حسن خدمت به هنگام بازنشستگی را دارد. ثالثاً میزان پاداش حسن خدمت به ازای هر سال خدمت در سازمان حداکثر تا یک ماه حقوق و فوق العاده شغل است یعنی از یک روز تا 30 روز در نوسان است . اگر منظور یک ماه به ازای هر سال بود کلمه حداکثر به کار نمی رفت . نظر به اینکه در دستورالعمل مذکور اعلام رضایت مقامات مسئول به صراحت قید نشده بود. این موضوع جهت حسن اجرای آن برای مسئولین ذیربط شبهاتی را پدید آورد. هیأت مدیره مقرر نمود به هنگام پرداخت پاداش حسن خدمت چنانچه اظهارنظر از طریق رئیس مربوط صورت نگیرد این امر به منزله رضایت از مستخدمین بوده و درصورت اعلام رضایت تصمیم گیری قطعی درخصوص پرداخت یا عدم پرداخت پاداش موکول به اظهارنظر معاونت های ذیربط و یا مدیرعامل است . بنابراین هیأت مدیره رضایت از عملکرد مستخدم را شرط لازم جهت پرداخت پاداش دانسته است . هیأت عمومی دیوان عدالت اداری در تاریخ فوق به ریاست حجة الاسلام والمسلمین محقق قائم مقام دیوان و با حضور رؤسای شعب دیوان تشکیل و پس از بحث و بررسی و انجام مشاوره با اکثریت آرا به شرح آتی مبادرت به صدور رأی می نماید. رأی هیأت عمومی چون مفاد اعتراض شاکی نسبت به دستورالعمل شماره 53664/2020 مورخ 7/11/1376 موضوع کیفیت برقراری و پرداخت پاداش پایان خدمت به مستخدمین سازمان تأمین اجتماعی متضمن تحقق و اجتماع شرایط مندرج در قسمت دوم ماده 25 قانون دیوان عدالت اداری نیست ، موردی برای طرح و امعان نظر نسبت به اعتراض مذکور وجود ندارد.
مواد مرتبطِ دیگری هست؟
اگر این سند به مادهای از قانون مربوط است که بالا نیامده، شمارهٔ ماده را بنویسید. کارشناس بررسی میکند و پس از تأیید زیرِ همان ماده نمایش داده میشود.